Long you live and high you fly

And smiles you"ll give and tears you"ll cry

And all you touch and all you see

Is all your life will ever be




Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Οταν η Δημοκρατία απειλείται*

*Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψα για το Indypendent (http://www.indypendent.org/).
Θα το βρείτε και στο Greek Reporter και στην έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Neos Kosmos.

By Fragkiska Megaloudi
Since the elections of May 6, Greece has been in all media headlines in Europe, with the focus being upon the Greek left party SYRIZA who - on a platform of reversing austerity - won the second place. As negotiations with the other political parties came to a standstill and failed to produce a viable government, new elections are announced for June 17.
Greek citizens will have the opportunity to vote again on the austerity program that has devastated their lives for the last two years. Unemployment rate has passed 21 per cent, more than 30 per cent of small businesses have closed down, while half of Greece's youth are without work. Wages have fallen by a third since 2009 and more than 3 million people today live in Greece with less than 300 euro, while prices in basic commodities have been sky rocketing. At the same time, suicide rates are on the rise in a country that had once the lowest suicide rates in the world. As a result, and because of the economic depression it has created, the austerity program has failed to meet its fiscal targets and the country's debt continues to mount.


Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Ποιανού αύριο είναι το αύριο;

Υπάρχει ένα σημείο από το "Τραγούδι της Αλληλεγγύης" του Μπέρτολντ Μπρεχτ που μου αρέσει ιδιαίτερα. Σε ελεύθερη απόδοση λέει το εξής: "οι συμμορίες εκείνων που μας κυβερνούν, ελπίζουν οι διαφωνίες και οι φόβοι μας να συνεχιστούν, τους βοηθούν να μας χωρίζουν και να μας κοροϊδεύουν και  έτσι αυτοί να παραμένουν πάντα στην κορυφή". Λόγια που περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που βιώνουμε όλοι τον τελευταίο καιρό.  Άρθρα, αναλύσεις, κινδυνολογία, ενίοτε και απειλές. Δραχμή ή ευρώ, θα γίνουμε Βόρεια Κορέα, θα χάσουμε τις καταθέσεις μας, θα καταρρεύσουν οι τράπεζες, θα πεινάσουμε.. Φωνάζουν πως  700 εκ. ευρώ έχουν φύγει από τις ελληνικές τράπεζες από "τρομοκρατημένους" καταθέτες. Δεν μας λένε όμως ποιοι είναι οι καταθέτες αυτοί, και αν διάφοροι διαπλεκόμενοι επιχειρηματικοί κύκλοι παίζουν παιχνίδια πίσω από την πλάτη μας.
Θα κατηγορηθώ για συνομωσιολογία  αλλά δε νομίζω πως χρειάζεται ειδική γνώση για να εντοπίσει κανείς αυτούς τους κύκλους. Ας ρίξει μια ματιά στα δελτία ειδήσεων των καναλιών και στους δημοσιογράφους τους που βρίσκονται στην "πρώτη γραμμή". Ας δει την γλώσσα που χρησιμοποιούν, τις επιλεκτικές δηλώσεις, τις ερωτήσεις, τον τρόπο που παρουσιάζουν την είδηση.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Στο χερι μας είναι...

Δεν έχω αυταπάτες. Γνωρίζω την ελληνική πραγματικότητα και νοοτροπία πάρα πολύ καλά. Την έχω ζήσει στο πετσί μου όλα αυτά τα χρόνια. Ταλαιπωρήθηκα όποτε προσπάθησα να κάνω μια συναλλαγή με το γραφειοκρατικό τέρας του δημοσίου, με έβρισε ο αγενέστατος υπάλληλος της εφορίας όταν διαμαρτυρήθηκα για την αδικαιολόγητη απουσία του συναδέλφου του, με χλεύασε ο γιατρός του ΙΚΑ με το αναγνωρισμένο από το διαπλεκόμενο ΔΙΚΑΤΣΑ πτυχίο. Ως φοιτήτρια και έπειτα ως πανεπιστημιακός βίωσα άμεσα την αποτυχία του εκπαιδευτικού μας συστήματος: την απαξίωση των σπουδών από φοιτητές και καθηγητές, την κομματοκρατία, την μετατροπή του πανεπιστημίου σε ιδιωτικό μαγαζάκι καθηγητών και εκλεκτών, την λασπολογία και την διαπλοκή. Ένας μικρόκοσμος του πολιτικού μας συστήματος.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

This is the End

Είναι μέρες τώρα που ξεκινάω να γράψω κάτι και αμέσως αλλάζω γνώμη και σβήνω ότι έγραψα. Εκλογές, φασίστες, μνημόνια, ιερόδουλες.  Εκατοντάδες απόψεις, διαφωνίες, και μια κοινωνία που ακροβατεί ανάμεσα στην χυδαιότητα και τον τρόμο. Για άλλη μια φορά  η πραγματικότητα με προσπερνάει και αναρωτιέμαι αν έχει κάποια σημασία να γράψω και εγώ κάτι. Τελικά πόσο πιο εύκολα έγραφα για την Αφρική και την Ασία και πόσο δυσκολεύομαι να γράψω κάτι για τη δική μου χώρα. Νιώθω περίεργα όταν το σκέφτομαι.

Η δική μου χώρα, η δική μου κοινωνία...ποια κοινωνία αλήθεια; δεν μπορώ πλέον να ταυτιστώ με τίποτα, δεν μπορώ να βρω καν τα σημεία αναφοράς μου. Τις τελευταίες μέρες έχουμε γίνει όλοι μάρτυρες μιας απίστευτης παρωδίας.  Εικόνες από ανθρώπινες σκιές περιφέρονται στα κανάλια  ως τρόπαια κάποιας αδιευκρίνιστης νίκης.  Μας κοιτάνε ανέκφραστα, με σπασμένες φλέβες στο λαιμό, αδιάφορα και ειρωνικά γιατί δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν. Στα πτώματα τους  ανθρωποφάγοι δημοσιογραφίσκοι, ευφάνταστοι μυθιστοριογράφοι και αυτεπάγγελτοι σωτήρες μπερδεύουν τους δαίμονες με τους αγγέλους, το δράμα με την γελοιότητα. 

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Νευρίασα...

Λοιπόν στην περίπτωση μου ισχύει το γνωστό ρητό, θέλεις να αγιάσεις κ δεν σε αφήνουν...και εκεί που είχα αποφασίσει πως δεν θα ξανασχοληθώ με τα της Ελλάδας έρχεται  το απίστευτα αυνανιστικό βίντεο της ημιάγνωστης ηθοποιού που μπερδεύει την ελεύθερη οικονομία με την αρχαία αγορά και με βγάζει εκτός προγράμματος...

Δεν θα σχολιάσω το βίντεο, ούτε τις προθέσεις ούτε την υποκριτική ικανότητα της ηθοποιού..Στη τελική ο καθένας έχει δικαίωμα στα 15 λεπτά αρπαχτής και είναι τουλάχιστον επίτευγμα από εκεί που σε ήξερε μόνο το κοινό της τουρκικής σαπουνόπερας να μιλάει για σένα μια ολόκληρη χώρα...
Αναρωτιέμαι όμως ποιον αντιπροσωπεύει το συγκεκριμένο βίντεο...Σίγουρα όχι εμένα και χιλιάδες σαν εμένα που οι αυταπάτες και οι ψευδαισθήσεις περί προγονολατρείας και ανωτερότητας μας εχουν προ πολλού εγκαταλείψει...
Δεν θα κάνω κριτική θα πω απλά πως βαρέθηκα...Βαρέθηκα την ανόητη δικαιολογία και την αναφορά στους "ενδοξους προγόνους" κάθε φορά που μας στριμώχνουν και δεν ξέρουμε τι να πούμε..Σαν τον ηλίθιο βλαχοχωριάτη χρησιμοποιούμε επιχειρήματα που οι ίδιοι τα έχουμε προ πολλού ακυρώσει με τη στάση μας..

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Ο Ισμαήλ

Σήμερα αποφάσισα να αφήσω την θλιβερή ελληνική πραγματικότητα και να επιστρέψω πάλι στην Αφρική..Αυτή τη φορά όχι στην Ουγκάντα αλλά σε μια σκονισμένη χώρα της Κεντρικής Αφρικής που στριμωγμένη ανάμεσα στη Λιβύη, το Σουδάν, τη Νιγηρία και το Καμερούν προσπαθεί να επιβιώσει κάτω απο τον καυτό ήλιο του Σαχέλ...
Στο Τσαντ λοιπόν, την χώρα της ερήμου, όπου οι θερμοκρασίες μπορούν να φτάσουν μέχρι τους 50 βαθμούς Κελσίου και οι ελάχιστες βροχές αποτελούν για τους κατοίκους τη μοναδική πηγή ζωής και ελπίδας για το μέλλον.

Η παραμονή μου στο Τσαντ ήταν σύντομη, παράξενη και περιπετειώδης. Έφτασα στη μικρή νυσταγμένη πόλη του Abeche με το ναυλωμένο αεροπλάνο της  Serv Air. Η αποπνικτική ζέστη είναι το πρώτο που νιώθεις κατεβαίνοντας στο πρόχειρο αεροδρόμιο..Ένα τοπίο αφιλόξενο, πρωτόγνωρο και συνάμα συναρπαστικό. Κτήρια στο χρώμα της άμμου, άντρες με άσπρες κελεμπίες σε κοιτούν βαριεστημένα και γυναίκες με πολύχρωμες μαντίλες και παιδιά δεμένα στις πλάτες κάθονται νωχελικά στους σκονισμένους δρόμους. Στη μέση της πόλης το πέτρινο τζαμί με την τραγουδιστή φωνή του μουεζίνη να καλεί τους πιστούς. Και πέρα, όσο φτάνει να αγκαλιάσει το βλέμμα σου η έρημος..

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Ενα ασήμαντο περιστατικό..

Χτες έγινα μάρτυρας ενός ασήμαντου περιστατικού. Σε ένα καφέ, σε μια "καλή" περιοχή της Αθήνας. Μοναδικοί πελάτες εγώ και δύο νεαρές γυναίκες, ντυμένες πολύ κομψά-μια νότα πολυτελείας στην γενική κατήφεια.
 Ένας ηλικιωμένος κύριος μπαίνει στο κατάστημα. Η κοπέλα του καφέ, τον χαιρετάει εγκάρδια και υποθέτω πως γνωρίζονται. Ο κύριος, κοντά στα 70, με στρογγυλά γυαλιά,  περιποιημένη γενειάδα και μια φυσιογνωμία τόσο ευγενική που με έκανε να σκεφθώ πως αυτός θα ήταν ο παππούς που θα ήθελα να είχα.
Κοιτάζει αρκετή ώρα τον κατάλογο και παραμένει σκεφτικός. Τελικά επιλέγει ένα απλό καφέ και βγάζει να πληρώσει με κέρματα. Παρατηρώ πως η κοπέλα του σερβίρει διπλό μέγεθος μαζί με μια γενναία ποσότητα από κουλουράκια. Οι δύο κοπέλες πίσω μου τον κοιτάζουν ειρωνικά. Η πιο ψηλή, λέει στην διπλανή της χαμηλόφωνα-όχι όμως τόσο ώστε να μην την ακούσω "κοίτα μετράνε και το ευρώ και θέλουν και καφέ".
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...